zaterdag 22 april 2017

"De vliegeraar" van Khaled Hosseini

 "Op mijn twaalfde ben ik geworden wat ik nu ben, op een kille bewolkte dag in de winter van 1975."

Boezemvrienden Amir en Hassan groeien samen op in het Afghanistan van de jaren '70. Maar wanneer Amir 12 is, gebeurt er iets vreselijks. Amir zal heel zijn leven beschaamd zijn over wat hij daarop deed - of liever wat hij niet deed. Het betekent meteen het einde van de vriendschap. Nadat Amir met zijn vader Afganistan ontvlucht is, bouwt hij een leven op in Amerika. Op zijn 38ste krijgt hij een onverwacht telefoontje van een oude bekende. Hij beseft dat hij de kans krijgt om zijn fout recht te zetten. Amir keert terug naar een ondertussen door de taliban volledig getransformeerd Kabul.

Ik heb dit boek al bijna tien jaar in de kast staan, maar om een of andere reden bleef het daar maar staan. Onterecht, zo blijkt nu. "De vliegeraar" is een fantastisch boek! Een aangrijpend verhaal over vriendschap en verraad, schuld en boete, schaamte en verlossing. Het boek leest bijzonder vlot, maar is ook heel hard en bij momenten erg confronterend. Het boek werd op Radio 1 uitgeroepen tot het beste boek van de laatste 80 jaar. Hoewel het voor mij zeker niet het allerbeste is, heb ik er wel enorm van genoten.

Auteur: Khaled Hosseini
Titel: De vliegeraar (oorspr. "The Kite Runner")
Uitgeverij: De Bezige Bij, Amsterdam
Jaar: 2008 (oorspr. 2003)
Aantal bladzijden: 351 blz.
ISBN: 9789023418993

donderdag 13 april 2017

"Als alles duister wordt" van Hilde Vandermeeren

"Ze kon op het videobeeld twee mensen onderscheiden. Een man en een vrouw. De man had een grijs baardje, droeg een kleine, ronde bril en een zwarte regenjas, waarschijnlijk was hij haar vader. De vrouw moest dan wel haar moeder zijn."

Een jaar geleden overleefde Claire Maenhout ternauwernood een zwaar ongeval. Hieraan heeft ze prosopagnosie of gezichtsblindheid overgehouden - ze kan geen gezichten herkennen of onthouden, wat haar in haar sociale leven uiteraard erg hindert. Op een dag loopt ze aan een voetgangersbrug nabij een station tegen een man op. Niets bijzonders, maar later blijkt dat er onder aan de brug een lijk wordt gevonden. Was dit de man tegen wie Claire opliep, of werd hij vermoord? Claire beseft dat ze waardeloos is als getuige, maar stapt toch naar de politie.
De mysterieuze man echter heeft een moord op zijn geweten en voor hem is Claire de enige getuige - ze moet dus uit de weg worden geruimd. Hij gaat op zoek naar haar...

De naam van Hilde Vandermeeren viel mij op omdat ze al een aantal verhalen gepubliceerd kreeg in Ellery Queen's Mystery Magazine, een zeer prestigieus Amerikaans verhalentijdschrift - uniek voor een Vlaamse schrijfster. Na een hele reeks kinder- en jeugdboeken was "Als alles duister wordt" haar eerste thriller.  Ondertussen heeft ze er al vijf op haar naam staan en die leverden haar al een aantal titels en nominaties op voor belangrijke prijzen.

De cover doet me meer aan een adolescentenroman dan aan een thriller denken en ook de schrijfstijl leek mij aanvankelijk eerder gericht op een jonger publiek. Op zich geen probleem voor mij: een goed boek is een goed boek. Er schort echter nogal wat aan het verhaal. Er zijn te veel subplots die nergens toe leiden. De gezichtsblindheid is een slim idee dat tot bloedstollende scenes had kunnen leiden - maar de spanning wordt nooit echt opgebouwd. De auteur probeert de vaart in het verhaal te houden door beknopte zinnen te gebruiken en korte dialogen. Maar in bijna elk hoofdstuk zitten er wel lange scenes waarin de voltooid verleden tijd wordt gebruikt: daarin wordt verteld wat een personage daarvoor had gedaan - hij had dit, ze had dat... - als dit te vaak voorkomt, doet dat op zich het tempo juist sterk afnemen. De personages hadden ook beter uitgewerkt kunnen worden. De ontknoping is wat chaotisch en niet erg geloofwaardig.

Er zit echter wel heel wat potentieel in de roman. De auteur heeft oog voor details en ze kan duidelijk schrijven. Geen onverdeeld succes, maar voor mij wel voldoende intrigerend om ook andere boeken van deze auteur te proberen.

Auteur: Hilde Vandermeeren
Titel: Als alles duister wordt
Uitgeverij: Q, Amsterdam/Antwerpen
Jaar: 2013
Aantal bladzijden: 248 blz.
ISBN: 9789021446813

zaterdag 8 april 2017

"Fool Me Once" by Harlan Coben

“All around her, children and families played and laughed and reveled in the glory of this seemingly ordinary day. They did so without fear or care because they didn’t get it. They all played and they all laughed and they felt so damn safe. They didn’t see how fragile it all was.”


Maya Burkett is an ex-soldier who is suffering from PTSD (post traumatic stress disorder). Death seem to follow her around, as her sister was murdered a couple of months ago, and now also her husband was shot in front of her eyes.
Then something unexplicable happens. On the footage of a recently installed nanny cam, Maya sees her husband playing with their two-year old daughter Lily. Is her husband still alive? Is someone playing tricks on her? Or is she slowly going mad? When she receives evidence that her husband's murder is somehow connected to her sister's death, Maya starts an investigation of her own and before she knows it, she's in over her head in the dark secrets of her husband's powerful family.

"Fool Me Once" is a quick read - a real page turner which keeps you guessing all the time. The characters are a little underdeveloped, though and I failed to connect to Maya and her obsessive quest for answers. The ending is cleverly done, although the epilogue is a bit silly and unnecessary. Still a good book and I'll probably read more from this author.

Author: Harlan Coben
Title: Fool Me Once
Publisher: Arrow, London
Year: 2016
Number of pages: 390 p.
ISBN: 9781784751111

"Doctor Sleep" by Stephen King

"The power was very strong tonight. He could feel it flowing through their clasped hands like an electric current and cautioned himself to be gentle. Part of him was inhabiting the faltering body that was shutting down and the failing senses that were turning off."


"Doctor Sleep" is the long awaited sequel to King's 1977 novel "The Shining".  Written some 35 years after that horror classic, the events take place during the same 35-year period.

Danny Torrance has survived the gruesome events at the Overlook Hotel and has grown up. He still has the 'shining' - a psychic power which makes him see things and communicate telepathically.
Dan is drifting - he has been working odd jobs, usually as an orderly at a hospice, where he uses his shining to help elderly people 'pass over', earning him the name Doctor Sleep. Now his shining has brought him into telepathic contact with Abra Stone, a young girl who has incredibly powerful psychic abilties.
But her powers have also drawn the attention of The True Knot, a group of ancient beings who feed on the 'steam' gifted children produce when they are tortured. Her powers can feed them for years to come. And the more she suffers, the more they can get out of it.

Dan Torrence vows to protect Abra against the True Knot. But this means he will have to overcome his alcohol addiction and the feeling of guilt which has troubed him for quite a few years now...

"Doctor Sleep" is a bit of a slow starter, not unlike other King works. First the author has to describe the aftermath of events in "The Shining", then he takes a long time to introduce the characters, who are also typically King: Dan, the sympathetic but flawed hero, Abra, the gifted and self-assured kid and the wacky villain Rose the Hat. Once the real story gets going, it's a fast-paced thriller, though.

It's not really necessary to read "The Shining" first in order to  enjoy "Doctor Sleep" (but then again, why wouldn't you - it's one of the best novels ever written). "Doctor Sleep" is probably not among King's most memorable novels, and it's certainly nowhere near the majestic "The Shining" (and certainly not as scary). But it's still vintage King and that is rarely disappointing.

Author: Stephen King
Title: Doctor Sleep
Publisher: Hodder & Stoughton, London
Year: 2014 (orig. 2013)
Number of pages: 485 p.
ISBN: 9781444761184

zondag 2 april 2017

"Waarom ik de Indianen wil redden" van Karl van den Broeck

"Ik kan nog steeds, op mijn negenenveertigste, oprecht als een kind ontroerd raken door het lezen van de verhalen over Sitting Bull en Crazy Horse. Ik kan nog écht woedend worden over het onrecht dat hun is aangedaan."

Als kind was journalist Karl van den Broeck (zoon van auteur Walter van de Broeck) al gefascineerd door 'de indianen'. Het was dan ook steeds zijn wens om in zijn beroep over indianen te schrijven. Maar al snel bleek dat niet veel mensen daarop zaten te wachten. Met "Waarom ik de Indianen wil redden" doet hij nogmaals een poging en door het bijzondere uitgangspunt is het hem volgens mij ook gelukt een boek te schrijven dat een ruim Belgisch lezerspubliek kan aanspreken. Het feit dat hij in een boek over indianen Jommeke, Rubens, Guy Verhofstadt, Agalev en Urbanus van Anus kan vermelden, zegt wat mij betreft al genoeg.

De Belgische insteek hoefde hij niet ver te zoeken. Missionaris Pieter-Jan De Smet uit Dendermonde speelde een niet onbelangrijke rol in de geschiedenis van de indianen. Zo was hij aanwezig bij heel wat verdragen die de blanken met de indianen afsloten. Hij heeft Sitting Bull (waarschijnlijk de bekendste indiaan) ontmoet en hij zou van hem als geschenk een ceremoniële pijp ('vredespijp') hebben ontvangen en die zou zich in het Antwerpse MAS bevinden. De Smet zou Sitting Bull daarop een crucifix hebben geschonken en dat zou ook het kruis kunnen zijn dat je op de foto op de omslag ziet. Van den Broecks zoektocht naar dit kruis en zijn poging om het opnieuw samen te brengen met de pijp, vormen het uitgangspunt van dit boek.


U merkt het: het woordje 'zou' komt vaak voor in de bovenstaande zinnetjes. De premisse van de auteur is dan ook flinterdun en dat geeft hij ook toe. Het is enkel een rode draad die hij gebruikt om zijn verhaal te vertellen. Of liever: verhalen. Eerst en vooral is dat het verhaal van De Smet en andere Vlaamse missionarissen en de rol die zij gespeeld hebben in de geschiedenis van de indianen. Daarnaast vertelt van den Broeck ook over het Belgische activisme van mensen en organisaties die, net als van den Broeck, zich tot doel stelden om 'de Indianen te redden'.


Van den Broeck heeft er ook een heel persoonlijk boek van gemaakt. Voortdurend komt hij terug op die belofte die hij zichzelf gemaakt heeft als kind: dat hij de indianen zou redden. Karl van den Broeck is ongeveer even oud als ik en zijn jeugdherinneringen aan indianen komen mij dan ook heel bekend voor. Karl Mays Winnetou, de plastic soldaatjes (van o.a Airfix, durf ik te wedden), het West stickerboek van Panini, de Hoka Hey (het tijdschrift van een Belgische actiegroep), ... het zijn ook voor mij heel dierbare herinneringen. Het citaat bovenaan deze recensie zou dan ook van mij kunnen zijn - zelfs de leeftijd klopt. Dat zal er waarschijnlijk ook wel toe bijdragen dat ik dit boek graag gelezen heb.

Het boek is niet netjes gestructureerd. De verschillende verhalen lopen doorheen en de auteur haalt er ook graag af en toe zijn eigen familiegeschiedenis bij. Eerder een intuïtieve structuur dus. Ik hou wel van deze stijl, maar wie nog helemaal niets weet over deze bladzijde uit de geschiedenis, zal het misschien wat moeilijker vinden om te kunnen volgen.

Het is weinig waarschijnlijk dat Karl van den Broeck met dit boek ook maar één indiaan zal redden. Het vertelt echter wel een verhaal dat het verdient om gehoord te worden. De persoonlijke toets die de auteur eraan geeft en de vlotte schrijfstijl maken het ook zeer leesbaar.
 
Auteur: Karl van den Broeck
Titel: Waarom ik de Indianen wil redden - Op zoek naar het kruis van Sitting Bull
Uitgeverij: Polis, Antwerpen
Jaar: 2016
Aantal bladzijden: 326 blz.
ISBN: 9789463100861

dinsdag 28 maart 2017

"Carta" van Sterre Carron

"Door de stoom van het warme water beslaat de spiegel stilaan. Voor mijn gezicht verdwijnt, zeg ik tegen mezelf: 'Ik ben zo slecht nog niet. Ik dood nooit zonder reden."

Het is een bevreemdende ervaring als je je naam ziet verschijnen op de pagina's van een boek. Neen, niet in het colofon, of in het dankwoord van de auteur, maar als een volwaardig personage in het verhaal. 'Edwin Baeyens' is inderdaad zo'n personage in het nieuwste boek van thrillerschrijfster Sterre Carron. Dat is overigens geen toeval. Enige tijd geleden liet de auteur via haar Facebookpagina weten dat ze haar nieuwste roman wilde bevolken met personages die de namen van haar lezers zouden dragen. Het is ook een manier om aan klantenbinding te doen. Mijn naam was een van de twaalf die werden uitgeloot. Ik heb echter tot gisteren moeten wachten om te weten welke rol 'ik' toebedeeld kreeg. Aangezien ik in mijn recensies van haar vorige boeken wel eens een woordje van kritiek durfde uiten, stelde ik mij al voor dat ze mij een of ander gruwelijk einde had toebedacht, of erger nog, mij in de rol van de gewetenloze moordenaar had geduwd en me zo met een levenslange wroeging opgesolferd. Ik ga hier nog niet verklappen of mijn angsten waarheid zijn geworden...

Alle gekheid op een stokje, Sterre Carron heeft al meermaals aangetoond dat zij heel goed om kan met kritiek, en dat ze die ook gebruikt om als schrijfster nog te groeien.  Zij zou een goedbedoelende boekenblogger nooit kwaad doen. Dat hoop ik, tenminste.

Maar goed, aan dit alles heeft de overgrote meerderheid van de lezers natuurlijk geen boodschap. Die verwachten gewoon een vlotte, spannende thriller en met "Carta" worden ze op hun wenken bediend. In haar vorige twee romans, "Indra" en "Gotcha!", werd de lezer nog overdonderd met uitgebreide achtergrondverhalen over de daders en/of slachtoffers. Dat gaf diepgang aan de personages, maar stokte de spanning wel een beetje. "Carta" is heel anders. Als lezer ben je nog maar net aan het boek begonnen of er zijn al een brutale verkrachting en enkele gruwelijke moorden de revue gepasseerd. Bij elk lijk wordt een speelkaart aangetroffen, met daarop telkens een andere cijfercode. Hoofdinspecteur Rani Diaz beseft dat ze met een seriemoordenaar te maken hebben, en nog wel een die bijzonder gewiekst is. Het rechercheteam vindt geen enkel spoor en wanneer er nog slachtoffers vallen, ziet Rani zich verplicht om hulp van buitenaf te vragen.


Het boek introduceert heel wat nieuwe personages en daardoor staan de oudgedienden misschien wat minder in de schijnwerpers dan we gewend zijn. Rania's beslommeringen, zowel op de werkvloer als thuis, krijgen wel weer heel wat aandacht. Leuk voor wie de reeks volgt; misschien wat minder interessant voor incidentele lezers. Het lukt de auteur ook in dit boek weer om van de moordenaar een sterk, volwaardig personage te maken dat meer is dan zomaar een excuus om een thriller rond te schrijven. De hoofdstukken waarin we de moordenaar volgen, zijn in de eerste persoon, in de tegenwoordige tijd geschreven. Dat is een techniek waarvan de auteur ook in eerdere boeken al gebruik maakte. Dit geeft een zekere directheid. Het zijn bijna filmische scènes waarin je in het hoofd kruipt van de dader terwijl hij op een afstandelijke, ijskoude manier zijn gruweldaden plant en uitvoert. In andere passages waarin de dader aan het woord is, ontmoeten we dan een heel ander personage: daarin vertelt hij over zijn leven, de problemen die hem geteisterd hebben en de beslissende momenten die zijn leven getekend hebben. Je kan niet anders dan met hem meevoelen en je zou bijna begrijpen waarom hij zijn wandaden pleegt. Bijna.


De schrijfstijl van Sterre Carron is ondertussen heel herkenbaar geworden. Verwacht geen mooie, poëtische taal en uitgebreide beschrijvingen. Carron schrijft korte zinnen, korte hoofdstukken. Geen woord te veel dus. Die spaarzame taal betekent overigens niet dat Sterre geen aandacht heeft voor details. Personages zijn solide genoeg om niet als kartonnen karakters over te komen. Met hen kunnen meeleven is in een thriller een voorwaarde om ook echt te kunnen 'thrillen'. Het forensisch onderzoek heeft Sterre Carron duidelijk heel wat research gekost, maar je krijgt nooit een information overload. Belangrijke informatie wordt meestal via dialogen doorgegeven. Dat laatste heeft wel als gevolg dat die dialogen soms wat onrealistisch overkomen en meer schrijf- dan spreektaal lijken. Misschien iets waar de auteur nog aan kan werken? Maar ik ga hier echt niet zitten mopperen. Ik heb het boek in één dag uitgelezen en ik ben blij om te zien dat sommige van de puntjes van kritiek die ik in mijn vorige recensies aanhaalde, hier niet meer van toepassing zijn.

Is "Carta" mijn favoriete Sterre Carron-boek? Wellicht niet. Daarvoor heeft de rauwe realiteit van "Indra" me destijds te hard aangegrepen en ook "Indigo" blijft plakken. Maar "Carta" is wel een sterke, spannende thriller die aantoont dat Sterre Carron als auteur blijft groeien.

Auteur: Sterre Carron
Titel: Carta
Uitgeverij: Witsand Uitgevers
Jaar: 2017
Aantal bladzijden: 327 blz.
ISBN: 9789492011671

zondag 26 maart 2017

"Sarah Canary" by Karen Joy Fowler

"It was a mystery. She was just there suddenly, talking to someone, maybe to him, maybe to herself. Her speech had no meaning he could discern."

1873. In a Chinese labour camp in the Washington Territories, a mysterious woman appears out of nowhere. She wails, moans and speaks in an incomprehensible language and everyone is baffled by her appearance. She's given the name Sarah Canary, because 'she sings like an angel'.
Young Chin is ordered to escort her out of the camp and the pair end up in an insane asylum, where they team up with B.J. (a brilliant character). Sarah is then taken away by one Harold, who exhibits her as the 'Alaskan Wild Woman' in a freak show. When Harold tries to rape her, she flees, along with Adelaide Dixon, a feminist.

At times, this is very funny book, but it also raises a lot of  profound issues and that makes it very moving as well. I quite enjoyed reading it, but at the same time I never felt that I really knew what I was reading. It reads like an account of the fortunes and misfortunes of a couple of very diverse characters, but then there's this strange and mysterious Sarah Canary, who doesn't really do much in the novel, but means something else to each character. The author never reveals quite who or what she really is. Is she a ghost, an angel, an alien or just a woman who is insane? Feminism, immigrants, the treatment of people who are 'different' (Indians, the insane, 'freaks',...) are clearly issues that the writer wants to focus on.

It makes for a strange reading experience, as you never know what kind of book you're reading; yes, it's possible to see this as science fiction, fantasy, magical realism or indeed just a historical novel. Making this book part of the SF Masterworks series kind of makes up your mind for you, but it would be a pity to just stick to this interpretation. The strength of the novel lies exactly in the mystery it provides, not in the solution. It's a very literary novel - it is a deceptively easy read, but at the same time it shows a lot of depth and it makes you think.

Author: Karen Joy Fowler
Title: Sarah Canary
Publisher: Gollancz, London
Year: 2012 (orig. 1991)
Number of pages: 301 p.
ISBN: 9780575131361