zaterdag 10 januari 2015

“De onderkant van sneeuw” van Ilse Ruijters


“Ik had een klein meisje doodgereden. Waar haalde ik het gore lef vandaan om hier vanavond een partij feestelijk te gaan zitten doen?”

Kun je nog een normaal leven leiden als je een kind hebt doodgereden? Zelfs al was het een ongeval, je beseft dat je verantwoordelijk bent voor het wegnemen van een onschuldig, klein leven. Had je het niet kunnen voorkomen als je…? Kun je ooit jezelf vergeven?

Voor Irene Visser is het antwoord op die schuldvraag een overduidelijk ‘neen’. Sinds ze enkele jaren geleden een klein meisje heeft doodgereden, is haar leven een puinhoop geworden. Iedereen bekijkt haar als een misdadigster -  ze is zelfs met haar man en twee kindjes moeten verhuizen om de verwijtende, misprijzende blikken van de buren te ontvluchten. Maar ook in hun nieuwe woonplaats vindt ze niet de rust die ze nodig heeft. Hun gezinsleven leidt vreselijk onder de situatie. Zelfs de relatie met haar zus Renske, met wie ze altijd ontzettend close is geweest, heeft ernstige deuken opgelopen. En dan is daar die verscheurende wroeging, die ze dag en nacht met zich meedraagt.

En dan krijgt ze een onheilspellend, anoniem dreigbericht: vòòr het einde van het jaar zal ze zelf ook weten wat het betekent om een kind te verliezen. Iemand heeft het op haar dochtertje gemunt! Irenes schuldgevoel slaat om in een allesoverheersende angst. Er is niemand die haar ernstig neemt. Irene beseft dat ze eerst en vooral met zichzelf in het reine zal moeten komen, als ze haar gezin wil beschermen.

Als een poëtische titel als “De onderkant van sneeuw” je zou doen denken dat dit boek ook heel mooi geschreven is, kom je niet bedrogen uit. Prachtige beeldende beschrijvingen en een taal die je bijna kunt proeven. We kruipen in de huid van Irene en zien en voelen ook alles zoals zij het beleeft. De panische angst die ze voelt en het steeds groeiend wantrouwen tegenover alles en iedereen worden bijna grijpbaar. Echt wel knap geschreven én heel spannend. De ontknoping kwam mij misschien net iets te ongeloofwaardig over om helemaal uit mijn dak te gaan voor dit boek, maar dat weerhield mij er niet van om toch met Irene te kunnen meeleven en -voelen. En helemaal aan het staartje komt er dan nog zo’n twist, waarbij mijn hart weer even opveerde.

Ja, ik heb toch echt wel erg genoten van deze intense psychologische thriller.

Ilse Ruijters: De onderkant van sneeuw. Amsterdam, The House of Books, 2014, 303 blz.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen