zondag 18 januari 2015

“The End of the Affair” van Graham Greene


(Ned.: “Het einde van de affaire”)


“The sense of unhappiness is so much easier to convey than that of happiness. In misery we seem aware of our own existence.”


Liefde en haat liggen vaak dicht bij elkaar. Wanneer Maurice Bendrix, de hoofdpersoon uit “The End of the Affair”, uitroept dat hij Sarah haat, beseffen we allemaal dat hij eigenlijk een diepgewortelde liefde voor haar voelt. Als Sara zegt dat ze Maurice wil vergeten, weet de aandachtige lezer dat ze haar leven met hem wilt delen. Emoties kunnen mensen tot veel drijven en wat ze zeggen, moet je dan ook correct kunnen interpreteren. Dat wordt in deze tragische roman meermaals duidelijk.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog beleefde Bendrix een passionele relatie met Sarah, die gehuwd was met Henry. Tot ze plotseling alle contact verbrak. Jaren later ontmoet hij haar opnieuw en hij wordt weer overweldigd door jaloezie. Jaloezie tegenover Henry en tegenover de man van wie hij denkt dat haar nieuwe minnaar is…  Maar dan blijkt dat het niet haar trouw aan haar echtgenoot is, of de liefde voor een ander, die haar jaren eerder die beslissing heeft doen nemen, maar een belofte die ze aan God heeft gemaakt. De atheïst Maurice graaft in Sarahs leven en probeert te begrijpen waar dit vandaan komt: ook Sarah heeft namelijk nooit in God geloofd. Zo worden de twee grote thema’s van de roman met elkaar verstrengeld: liefde en geloof. Zoals gezegd: Je moet steeds oppassen om uitspraken te interpreteren en het is dan ook aan de lezer om uit te maken wat Bendrix bedoelt als hij zegt: “I hate you, God. I hate you as though you actually exist.”

Het thema is in deze tijden misschien minder relevant, en het katholieke tintje aan deze roman zal vele moderne lezers wellicht niet aanspreken, of zelfs afschrikken, maar voor mij was dit een heel mooi boek.

Graham Greene: The End of the Affair. London, Vintage, 2004, 160 p.
Oorspr. uitgave: 1951

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen